اي شلمچه، لاله هايي که در دامنت به امانت مانده، همه سفير بودند. سفيران پرواز انسان، مناديان طلوع و تو، تو شاهد بودي که با چه صلابتي بر تاريکي شب يورشي بردند و با خون خويش روزني در قلب سياهي گشودند تا دوباره نور بتابد.

     شلمچه، تو آن شب عشق را خوب تفسير کردي، و اشيار را، فضاي في الله را خوب دانستي و زهد و تقوا را و شرف را.

     تو در پرتو برقي که از چشمان معصومشان مي زد، آزادي را ديدي و رقص کائنات را تو در آن شب، در آن آشفته بازار سرخ، در هياهوي هولناک صداي تکبير الله اکبر را شنيدي و نيز نواي قاسم را.

مي آيي اي دلاورم اما سرت کجاست

آن دست هاي گمشده در سنگرت کجاست

در شعله بار صاعقه، اي باغ لاله خيز

آن رنگ و بوي و روي گل پرپرت کجاست

سربند يا حسين تو کان روز گرمجوش

با دست خويش بست به سر مادرت کجاست

آن ساق پاي خسته که چون ساقه هاي عرش

افتاده بود از کف مين در برت کجاست

چشمي که بوسه گاه پدر بود همچو مهر

در خاکريز معرکه ي سنگرت کجاست

ميايي و دو پاره تن اهدا به کربلاست

آن پاره هاي ديگري از پيکرت کجاست

چون سرو ايستاده به سنگر شدي کنون

اي استخوان سوخته، خاکسترت کجاست